4×4-expeditie Khevsureti: 11 dagen naar Shatili, Roshka en Kazbegi

Shatili verken je te voet. De woontorens van leisteen staan tegen en op elkaar en zijn met doorgangen verbonden, zodat het dorp bij een aanval één gebouw werd. Via smalle trappen en doorgangen loop je van de ene toren naar de andere. Daarna rijdt je chauffeur je een paar kilometer noordwaarts langs de Argun naar Anatori, vlak bij de grens met Tsjetsjenië. In de stenen grafkamers daar lieten pestzieken zich in de achttiende eeuw opsluiten om hun dorp niet te besmetten; hun botten liggen er nog. Het is een stille plek, en zo bezoek je hem ook. Je paspoort heb je bij je, want op deze weg staan posten van de grenswacht. Daarna is de middag vrij. Je kunt op een bank voor het guesthouse naar de torens kijken, of over het pad boven het dorp omhoog klimmen en Shatili van bovenaf zien.

De jeep rijdt het dal van de Andaki in, naar Mutso, een vestingdorp hoog op een rotskam. Het pad omhoog is steil en kost ongeveer een half uur; boven loop je tussen gerestaureerde torens en huizen, met de rivier ver onder je. Verderop houdt de weg op bij Ardoti, en daar begint de wandeling de kloof in, langs hooiweiden en verlaten gehuchten, op een pad dat een paar keer door de rivier gaat. De hele wandeling is vier tot zes uur heen en terug, grotendeels vlak langs het water; na twee uur kun je ook omkeren. Draag wandelschoenen die nat mogen worden en neem eten en water mee, want er is hier niets te koop en geen bereik. Staat de rivier na regen hoog, dan loop je alleen het eerste stuk. Laat in de middag brengt de jeep je terug naar Shatili.

Na het ontbijt rijd je over dezelfde pas terug. Netto ben je ca. 3,5 uur onderweg. Bij Barisakho buigt een smalle zijweg omhoog naar Roshka, een dorp op ongeveer 2.000 meter dat alleen met een 4x4 te bereiken is. Rond het middaguur kom je aan, en daarna heb je de middag voor jezelf. Je kunt door het dorp lopen met de rotswand van de Chaukhi erboven, of met een begeleider uit de streek een halve dag te paard gaan; die rit is optioneel.

Vanaf de laatste huizen van Roshka loop je omhoog naar de Abudelauri-meren, onder de oostwand van de Chaukhi. Het pad is niet gemarkeerd en steekt twee beken over zonder brug, dus download de route vooraf op je telefoon, zodat je hem zonder bereik kunt volgen. Tot het groene meer is het ongeveer twee uur klimmen. Wie doorloopt naar het blauwe en het witte meer, is zes tot zeven uur onderweg en klimt zeshonderd tot achthonderd meter; je bepaalt ter plaatse hoe ver je gaat. Draag bergschoenen, neem regenkleding, een warme laag en genoeg eten en water mee, want onderweg is niets. Trekt het weer dicht of staan de beken hoog, dan keer je bij het groene meer om. Je chauffeur blijft vandaag in het dorp, en aan het eind van de middag zit je weer in Roshka.

De zijweg brengt je terug naar het dal, en via Barisakho en het stuwmeer van Zhinvali kom je weer op de Militaire Weg, nu naar het noorden: netto ca. 4 uur. Net boven Gudauri staat het Vriendschapsmonument, een halve cirkel met een mozaïek van 1983, aan de rand van een steile kloof; daar stop je even. Het staat voor de banden met Rusland, en veel Georgiërs vinden het daarom een beladen plek. Over de Kruispas daal je af naar Stepantsminda, waar je in de loop van de middag aankomt; je hotel kijkt uit op het dal onder de Kazbek.

Juta ligt aan de westkant van het massief waar je in Roshka van de andere kant tegenaan keek. De jeep rijdt door de Sno-vallei, langs de stenen hoofden die een dorpsbeeldhouwer er in een weiland zette, en over het laatste onverharde stuk naar het dorp op 2.200 meter. Van daar loop je in anderhalf tot twee uur naar een uitzichtpunt onder de pieken van de Chaukhi; terug gaat sneller, en onderweg klim je een paar honderd meter. Vroeg vertrekken loont, want bij lage bewolking blijft de wand onzichtbaar; dan heb je nog altijd het dal met de beek. Neem een warme laag mee, en eten en water, want boven het dorp is niets te koop. Rond het middaguur rijd je terug naar Stepantsminda en is de middag vrij. Een tandemvlucht boven Gudauri, drie kwartier verderop, is optioneel.

Om acht uur rijdt je chauffeur met de jeep de steile weg op naar de kerk van Gergeti (2.170 meter). Zo vroeg zijn de dagtochten uit Tbilisi er nog niet, en later op de ochtend schuiven er vaak wolken voor de Kazbek. De kledingregels bij de kerk zijn streng; een sjaal of doek neem je zelf mee. Daarna rijd je via Kobi de Truso-vallei in, tot aan het eind van de berijdbare weg. Je loopt bijna vlak langs de Terek, langs bronnen met oranje kalkafzettingen op de oever en langs dorpen die leegstaan, met hun torens nog overeind. Je paspoort gaat mee: het dal ligt in grensgebied en de grenswacht bepaalt hoe ver je mag. Na twee à drie uur lopen keer je om, op gewone wandelschoenen. Is de weg naar Truso na zware regen niet te berijden, dan loop je in plaats daarvan in de Sno-vallei of het pad van Gergeti naar beneden.

De laatste rit gaat over de Kruispas en langs Ananuri terug naar het zuiden: ca. 3 uur tot Tbilisi en daarna 25 minuten naar de luchthaven. Heb je de avondvlucht van Transavia om 21:45, dan is er 's middags tijd voor Tbilisi; een uur in de zwavelbaden is na tien dagen bergen een goede afsluiting en is optioneel. Bij de vroege vlucht van Georgian Airways (06:40) komt er een extra nacht in Tbilisi bij, en vertrek je de ochtend daarna in alle vroegte.