Familiereis Georgië: 12 dagen bergen, grotten en zwart zand

Een dag zonder programma, in de koele lucht van het bos. Het lichtst is een wandeling over de bospaden rond het dorp, waar kleine kinderen hun eigen tempo bepalen. Wat meer moeite kost het om over de skihellingen omhoog te lopen, die in de zomer groene weiden zijn; boven kijk je uit over de beboste heuvels. Op een paard achter een begeleider aan door het bos is optioneel. Wil je verder weg, dan rijdt je chauffeur je.

Drie kwartier naar beneden ligt het kuuroord Bordzjomi. In het Centrale park tap je bij een paviljoen het bronwater dat lauw en zout uit de kraan komt; de meeste kinderen trekken er een vies gezicht bij, en dat hoort erbij. Een oude kabelbaan gaat van het park omhoog naar een plateau met een reuzenrad en uitzicht over de kloof, en brengt je ook weer naar beneden. Na de lunch loop je bij Likani, aan de rand van het stadje, het nationale park Bordzjomi-Kharagauli in, over brede paden onder hoge bomen; reken op een uur of twee en draag schoenen met grip. Er leven beren in het park, maar die zie je vrijwel nooit. Op weg terug naar Bakoerjani rijd je langs de rails van het smalspoortje dat de twee plaatsen verbond; de trein rijdt sinds 2020 niet, maar de lijn wordt opgeknapt en moet volgens de Georgische regering vanaf januari 2027 weer rijden.

Na het ontbijt gaat het westwaarts, ca. 3 tot 3,5 uur rijden: eerst omlaag naar Bordzjomi en dan onder de Rikoti-pas door. Met kinderen stopt je chauffeur waar en wanneer het nodig is. Halverwege de middag ben je in Koetaisi. Aan het eind van de dag loop je naar het centrale plein, waar een fontein staat met bronzen dieren, nagemaakt naar sieraden uit graven in deze streek. Als het donker wordt, gaan de lampen aan.

De Prometheus-grot ligt 35 minuten rijden van Koetaisi. Een verlicht pad met trappen leidt anderhalve kilometer lang door zes zalen, langs pegels die van het plafond hangen en zuilen die eronder omhoog groeien. Binnen is het koud: ook als het buiten dertig graden is, blijft het daar rond de veertien, dus jassen gaan mee. Voor kinderen is het eind het mooiste: daar stappen jullie in een boot die over de rivier onder de grond naar het daglicht vaart. Is er te weinig water, dan loop je terug. 's Middags rijd je naar Sataplia, waar onder een overkapping de voetafdrukken liggen die dinosauriërs lang geleden in de modder achterlieten, en waar in een glazen koepel een nagebouwd skelet staat. Er is ook een kleine grot, en een uitkijkplatform met een vloer van glas, met de boomtoppen onder je voeten. Op maandag is de Prometheus-grot dicht; dan ga je vandaag naar Sataplia en de Martvili-kloof en morgen, op weg naar zee, naar de grot.

Om kwart voor negen vertrek je; dan ben je om tien uur, als de Martvili-kloof opengaat, de touringcars voor. Een pad met trappen leidt omlaag naar de aanlegsteiger. In een rubberboot glijd je ongeveer tien minuten tussen kalkwanden met varens door en onder een kleine waterval langs; iedereen wordt een beetje nat. Kinderen jonger dan vijf jaar of korter dan een meter gaan niet mee in de boot; met een van de ouders lopen ze over het pad langs de rand. Na hevige regen vaart de boot helemaal niet en blijft het voor iedereen bij dat pad. Na de lunch rijd je ca. 1,5 uur naar de kust, naar Ureki, een badplaats aan een breed strand van zwart zand. Halverwege de middag staan de kinderen met hun voeten in zee.

Een dag zonder auto en zonder planning. Het zand van Ureki is zwart van het magnetiet, en wie er een magneet doorheen haalt, ziet de ijzerkorrels eraan blijven hangen; neem er een mee, dan zijn de kinderen een uur zoet. De zee blijft een flink eind ondiep en is in de zomer warm genoeg om lang in te blijven. Wie wil lopen, wandelt langs de vloedlijn naar het noorden, waar het strand stiller wordt. Neem slippers mee: het donkere zand wordt in de middagzon heet.

Batoemi (Batumi) ligt een uur rijden naar het zuiden. Vlak ervoor, op een groene kaap boven de zee, ligt de botanische tuin, die de plantkundige Andrej Krasnov vanaf 1912 aanlegde. Hij deelde de helling in naar werelddeel, met onder meer bamboe, cactussen en eucalyptus. De paden gaan op en neer naar de zee; reken op twee tot drie uur en neem water mee, want het is er warm en vochtig. Daarna rijd je de stad in, naar de boulevard met palmen, fonteinen en speeltuinen. Vlak bij de tuin hangt een zipline van vijfhonderd meter, en in de stad brengt een kabelbaan je naar een uitzichtpunt boven de haven; beide zijn optioneel. Tegen vijven rijd je terug naar Ureki.

De laatste hele dag is van de kinderen, op het strand en in het ondiepe water. Wie liever beweegt, loopt deze keer langs het water naar het zuiden. Aan de boulevard staan eetkraampjes voor de lunch. 's Avonds pak je de koffers voor de lange rit van morgen, en de kinderen zoeken nog een laatste schelp.

De laatste dag is een rijdag: ca. 4 tot 4,5 uur netto naar de luchthaven van Tbilisi. Met Transavia, die om 21:45 vertrekt, vertrek je na het ontbijt en klauteren de kinderen halverwege nog een uur door Uplistsikhe, een rotsstad met grotwoningen bij Gori, voordat je doorrijdt naar het vliegveld. Bij een vlucht van Georgian Airways (06:40) gaat het anders: dan overnacht het gezin vandaag nog in Tbilisi en haalt een transfer jullie de volgende ochtend om kwart over vier op. Vlieg je via Charleroi met Wizz Air vanaf Koetaisi, dan ben je in ca. 1,5 uur op die luchthaven.